Rozwój dziecka obejmuje sporo procesów, które zachodzą jednocześnie i wpływają na codzienne zachowanie, naukę a także sposób reagowania na otoczenie. Jednym z obszarów, na który zwraca się uwagę podczas obserwacji rozwoju, jest sposób odbierania i porządkowania informacji docierających z różnych zmysłów. Dotyczy to w głównej mierze dotyku, ruchu, równowagi, wzroku a także słuchu.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się właśnie do pracy nad organizowaniem takich bodźców i jest prowadzona w formie należycie dobranych aktywności. W praktyce istotne jest wcześniejsze poznanie indywidualnych trudności dziecka, ponieważ podobne zachowanie może posiadać różne przyczyny. Niechęć do określonych faktur, nadmierna potrzeba ruchu czy trudność z utrzymaniem sugestie nie za każdym razem oznaczają ten sam rodzaj problemu.
Podczas zajęć wykorzystywane są różne zadania ruchowe i czynności angażujące zmysły. Mogą pojawiać się elementy wymagające utrzymywania równowagi, zmiany pozycji ciała, planowania ruchu lub reagowania na bodźce o różnym natężeniu. Istotne jest dostosowanie poziomu trudności do aktualnych sposobów dziecka. Zbyt łatwe zadanie może nie dostarczać informacji potrzebnych do obserwacji określonej reakcji, jednakże zbyt wymagające może powodować zniechęcenie lub trudności z wykonaniem polecenia. W praktyce zwraca się zatem uwagę nie tylko i wyłącznie na to, czy dziecko wykonało dane ćwiczenie, niemniej jednak też w jaki sposób do niego podeszło. Znaczenie może mieć tempo działania, sposób planowania kolejnych ruchów, reakcja na przekształcenie zadania oraz to, czy dziecko potrzebuje dodatkowych porad.
Ważną częścią pracy jest też obserwacja reakcji na bodźce, które w normalnym środowisku mogą być trudne do uniknięcia. Dziecko może całkiem inaczej reagować na hałas, dotyk ubrania, ruch, określone zapachy lub bliskość innych osób. Niektóre dzieci poszukują intensywnych doznań ruchowych, w trakcie gdy inne unikają aktywności wymagających szybkiej zmiany pozycji. Takie zachowania mogą wpływać na rozrywkę, wykonywanie czynności samoobsługowych czy funkcjonowanie w grupie. Właśnie dlatego w trakcie oceny nie bierze się pod uwagę jedynie pojedynczej reakcji, lecz jej powtarzalność i występowanie w różnorakich sytuacjach. Informacje od rodziców i opiekunów mogą mieć tutaj znaczenie, ponieważ zachowanie obserwowane w trakcie zajęć nie za każdym razem wygląda analogicznie jak w domu, przedszkolu czy szkole.
Efekty poszczególnych aktywności nie powinny być oceniane wyłącznie na podstawie tego, jak dziecko radzi sobie z konkretnym ćwiczeniem. Ważniejsze może być to, czy zmienia się sposób wykonywania codziennych czynności, reagowania na określone sytuacje albo organizowania swojego działania. Powinno się także pamiętać, że rozwój nie przebiega w jednakowym tempie, a zachowanie dziecka może modyfikować się zależnie od zmęczenia, stresu, otoczenia czy obowiązującego samopoczucia. Terapia integracji sensorycznej jest więc obszarem, w którym obserwacja powinna obejmować zarówno reakcje na poszczególne bodźce, jak i szersze funkcjonowanie dziecka. Samo wykorzystanie określonego ćwiczenia nie przesądza o przyczynie trudności ani o jej charakterze, dlatego interpretowanie zachowania wymaga uwzględnienia całego obrazu rozwoju.
Sprawdź także informacje na ten temat tutaj: terapia integracji sensorycznej łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]
