W branży IT sto­sunek do pro­duktu jak do “niedoro­bionego” tworu to zjawisko pozy­ty­wne, które pozwala uwol­nić się od wyś­cigu funkcjon­al­noś­ci­ami (ang. creep­ing fea­tur­ism). Subiek­ty­wnie patrząc gotowy pro­dukt nie ma co ulep­szać, dlat­ego on staje się “grub­szy” kosztem nowych funkcjon­al­ności. Subiek­ty­wnie niego­towy z kolei ulep­szać można i trzeba, tj. nie tylko coś dobrego i nowego dodawać, ale też popraw­iać stare.

Dzień, w którym dodano coś dobrego, nie ulep­sza­jąc złego — to zmarnowany dzień.

W ten oto sposób pod­czas pracy, przede wszys­tkim, trzeba myśleć o tym jak ulep­szyć pro­dukt, a nie o tym, jak go zro­bić dobrym. Do końca on nigdy nie będzie dobry, lecz jeżeli będziemy mieć do tego taki sto­sunek, jak do niego­towego pro­duktu, zawsze będzie coś do poprawy, tym samym wcześniej nasz pro­dukt będzie mógł zostać dostate­cznie dobrym aby pokazać go oczom użytkowników.

Pro­jek­tan­cie — miej pesymisty­czny sto­sunek do pracy!

Rzecz jasna, że za X czasu od release’u kole­jnej wer­sji strony czy aplikacji, nad którą właśnie pracu­jemy, będzie się wydawać, że jest to twór ubogi, jakiś mało funkcjon­alny. Nowa wer­sja prze­cież będzie lep­sza! A skoro nowa będzie lep­sza, to znaczy że obecna jest taka sobie, o ile zła w ogóle.

Dlat­ego optymizm w pracy nad pro­duk­tem jest wyraźnie zbędny i szkodliwy. Jeżeli Tobie coś się teraz podoba, nad czym pracu­jesz, to wyraźnie kłamiesz sobie prosto w oczy (jeżeli jest inaczej — osiąg­nięto poziom mis­trza Fu). To samooszuki­wanie jest bardzo niebez­pieczne, gdyż pow­strzy­muje przed poszuki­waniem lep­szych rozwiązań.

Wszys­tko niedostate­cznie dobre  jest złe. Ponieważ ulep­szyć można wszys­tko, wszys­tko jest złe.

Dlat­ego pesymizm jest wierną i sprawd­zoną dźwig­nią pro­fesjon­al­nego wzrostu, a znaczy że jakości naszego designu. Trzeba się tylko przyz­nać do tego, że wszys­tko co robimy, można jeszcze ulep­szyć. Przy­daje się też tabliczka w pracy z napisem “Można to zro­bić jeszcze lep­iej”. Może i nie jest to zbyt przy­jemne, ale jakość wykony­wanej pracy podnosi.

WOW! Trafiłem dzisiaj na Type­face — pro­gram, który za pomocą kamerki inter­ne­towej rozpoz­naje rysy twarzy użytkown­ika, a następ­nie wyko­rzys­tuje otrzy­mane wymi­ary do mody­fikacji czcionki.

Czcionka to ważny(dla mnie nr 1 ex-aequo z siatką ) ele­ment designu, wpły­wa­jący na odbiór infor­ma­cji. Zazwyczaj nowe fajne czcionki są twor­zone przez pra­cow­itych pro­fesjon­al­istów za pomocą spec­jal­nego opro­gramowanie, stąd też ich cena. Type­face tu na… Czy­taj dalej »

Przez ostat­nie 2 lata pojawił się ogrom narzędzi do pro­to­ty­powa­nia inter­fe­jsów np. Pro­to­share, Just­proto, Mock­ing­bird, Jumpchart itp. To tylko część tego pięknego. Oso­biś­cie trochę smutno mi się robi, w danym wypadku z poniższych powodów:

• Gołym okiem widać, że konkurencji jest za dużo. Konkurencja to rzecz fajna, ponieważ pobudza twór­ców opro­gramowa­nia szy­b­ciej ulep­szać swój pro­dukt. Jed­nak w momen­cie, kiedy konkurencji

… Czy­taj dalej »

Ciekawa ilus­tracja mar­ketingu szeptanego:

Jeden z najbardziej cenionych designerów/wizjonerów w Rosji, prowadzący ArtLebe­dev, opub­likował taką o to piramidę włas­nego autorstwa:

Tak się dzieję w każdej organizacji/instytucji/firmie/forum/serwisie społecznościowym/etc. Zgadza­cie się z tym?

Dodane: różne wer­sje piramidy wych­wycone z wykopu.

Design powinien być prosty.

P.S. Różnice między pros­totą a prymi­ty­wnoś­cią opisałem tutaj.

Dzisiaj trafiłem na bardzo intere­su­jącą akcję opisaną na blogu jed­nego z lep­szych design­erów w Rosji aka Design­F­reak. Umieszcza­jąc link w notce do jego bloga możemy otrzy­mać unikalną ikonkę RSS. Niżej przykład real­iza­cji ikonki sub­skrypcji dla IKEA:

Kole­jność real­iza­cja per­son­al­nych ikonek zależy od liczby sub­skry­ben­tów, wygen­erowanego ruchu oraz ogól­nej cieka­wości tem­atyki bloga‐uczestnika.

Aby było więcej takich akcji w pol­skiej blogosferze.

Siatka

Wstęp

Forma, struk­tura, syme­tria, logika, bliskość, spójność. Syn­on­imów stanu rzeczy, którą możemy osiągnąć dzięki niej, jest wiele. Siatka jest prosta, ale nie prymi­ty­wna, w pro­jek­towa­niu WWW — obowiązkowa.

Rozsz­erze­nie

Z ang. grid, czyli siatka, to dwuwymi­arowa struk­turą linii poziomych i pio­nowych przeci­na­ją­cych się w określony sposób. Typografom offline’owym znana z lat 30’tych ubiegłego wieku, mimo iż na początku… Czy­taj dalej »

Wstęp

Przeglą­da­jąc dostępne blogi o tem­atyce użyteczności, pro­jek­towa­niu czy desig­nie w pol­skiej sieci nie natknąłęm się na porządne przed­staw­ie­nie tem­atu white­space, reguł stosowa­nia siatki czy poprawnej pros­to­cie, która nie prze­chodzi w prymitywizm.

White­space

Nazy­wana też przestrzenią negaty­wną czy światłem jest wol­nym obszarem pomiędzy ele­men­tami. W pro­jek­towa­niu użytkowym, prze­mysłowym, brandingu marek “white­space” jest często syn­on­imem czegoś wyszukanego, sub­tel­nego, z klasą. W… Czy­taj dalej »

Crowd­sourc­ing wkracza w dziedziny, w których o jego zas­tosowa­niu można tylko pomarzyć. Dobry przykła­dem jest pro­jekt Fontstruct — społecznoś­ciowe tworze­nie kro­jów czcionek.

W stan­dar­d­owej sytu­acji czcionki, które trafi­ają do mediowych domów czcionek, tworzą spec­jal­iści, których dzieła ofer­owane są w cenie śred­nio po 20–40$ od licencji. W sytu­acji, gdy zaj­mują się tym wybitni liter­nicy (np tacy jak Łukasz Dziedzic w Czy­taj dalej »