Poniżej przedstawiam kilka barwnych przykładów tego, jak zmiana na czas pozwoliła firmom osiągnąć gigantyczny sukces. Kto wie, co by było, gdyby wciąż płynęli w tym samym kierunku.

1. Suzuki. Pierwotnie firma zajmowała się produkcją maszyn tkackich. Na szczęście przeszła w produkcję motocykli.

2. Nokia. Zagłębie prawdziwych “kaloszy”. Istnieje przekonanie, że wciąż się tym zajmują. Kto? Oczywiście Finowie i ich największy światowy producent telefonów komórkowych.

3. Google. Początkowo dostarczało wewnątrz korporacyjne usługi wyszukiwarki.  Nikt nie wierzył, że reklama pośród wyników może dać zarobić.  Co teraz — wie chyba każdy zagubiony pigmej.

4. PayPal. Zajmował się bezpieczeństwem dla Palm. Później był czas na portfel elektroniczny, również dla Palm. Dopiero potem nastąpiło przejście do internetowych płatności.

5. Motorola. Nazwa pochodzi od producenta radiol do zmotoryzowanych środków transportu. Tak przynajmniej im wydawało się. Na początku. Teraz — są liderami rynku mobilnych urzadzeń.

6. Sony. Na początku było ryżo-gotowarka. Bardzo japońskie i oryginalne…

7. Flickr miał być grą multiplayer. Obecnie kopalnia obrazów.

8. Odeo. Syndykator i kategoryzator informacyjnych kanałów. Zapiera oddech, prawda? Teraz zwą się Twitter’em.

9. BMW. Zaczynali od silników dla samolotów, zresztą podobnie jak Saab. Duch samolotów nawiedza obecnie każdy model na czterech kółkach i tworzy magię dźwięku i przyjemności z jazdy. Też podobnie jak Saab.

10. AOL był game-servicem Atari. Wtedy nie mogli pozwolić na bańkę z wodą w korytarzu, teraz spokojnie rzucają miliardami na zabawki typu Bebo.

Nigdy nie wiadomo, czym będziemy jutro. Na szczęście możemy słuchać użytkowników/klientów i płynąć z prądem.

Wg mnie taką główną stratą jest pytanie “O czym ja zapomniałe(a)m!?”. Dobry interfejs jest zjawisko wieloczynnikowym, o jednym czynniku nie przypomnisz na czas — przyjdzie całość robić od nowa. Jednym z takich “osiągnięć” może być przykład — narysowany został projekt strony głównej, przemyślany co do szczegóły, i wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że zapomniano zarezerwować obszaru dla wyszukiwarki i banera typu scyscraper. Voilà — cały dzień pracy zmarnowany. Błąd w 10-cio sekundowych rozważaniach sprowadził całą pracę do wstydliwie dużej straty czasu.

Najprościej wyzbyć się takich strat można poprzez ZAPISYWANIE. Przed tym jak zabrać się do układania klocków interfejsu trzeba sporządzić listę jego obiektów. Prawdopodobieństwo po takiej czynności zmaleje o rząd. Jeżeli, zamiast rozglądania i konsultowania z kolegami z-za biurka nowego projektu, sprawdzić go wg listy kontrolnej — szybkość weryfikacji również wzrośnie o rząd. Gdyby zapisać (oczywiście przed początkiem projektowania interfejsu) oczekiwania z zakresu ergonomii, co będzie stanowić raptem nie więcej niż akapit, nigdy o nich nie zapomnisz w trakcie pracy, co też oznacza bezpośrednie przełożenie na spełnienie ich (w miarę możliwości).

Zapisywanie wszystkiego nie jest jedynym sposobem rozwiązania. Jeżeli nie umiesz szybko pisać — może się okazać, że efektywność nawet spadnie. Najważniejsze, aby zbudować swoją pracę tak, aby pytanie typu “O czym zapomniano?” w ogóle nie świeciło w głowie. Ja się jednak będę trzymać notowania — szczególnie popełnionych błędów. Nie przecież lepszej gwarancji, że ich znowu nie poczynię…

Dzień, w którym dodano coś dobrego, nie ulepszając złego — to zmarnowany dzień.

W ten oto sposób podczas pracy, przede wszystkim, trzeba myśleć o tym jak ulepszyć produkt, a nie o tym, jak go zrobić dobrym. Do końca on nigdy nie będzie dobry, lecz jeżeli będziemy mieć do tego taki stosunek, jak do niegotowego produktu, zawsze będzie coś do poprawy, tym samym wcześniej nasz produkt będzie mógł zostać dostatecznie dobrym aby pokazać go oczom użytkowników.

Projektancie — miej pesymistyczny stosunek do pracy!

Rzecz jasna, że za X czasu od release’u kolejnej wersji strony czy aplikacji, nad którą właśnie pracujemy, będzie się wydawać, że jest to twór ubogi, jakiś mało funkcjonalny. Nowa wersja przecież będzie lepsza! A skoro nowa będzie lepsza, to znaczy że obecna jest taka sobie, o ile zła w ogóle.

Dlatego optymizm w pracy nad produktem jest wyraźnie zbędny i szkodliwy. Jeżeli Tobie coś się teraz podoba, nad czym pracujesz, to wyraźnie kłamiesz sobie prosto w oczy (jeżeli jest inaczej — osiągnięto poziom mistrza Fu). To samooszukiwanie jest bardzo niebezpieczne, gdyż powstrzymuje przed poszukiwaniem lepszych rozwiązań.

Wszystko niedostatecznie dobre  jest złe. Ponieważ ulepszyć można wszystko, wszystko jest złe.

Dlatego pesymizm jest wierną i sprawdzoną dźwignią profesjonalnego wzrostu, a znaczy że jakości naszego designu. Trzeba się tylko przyznać do tego, że wszystko co robimy, można jeszcze ulepszyć. Przydaje się też tabliczka w pracy z napisem “Można to zrobić jeszcze lepiej”. Może i nie jest to zbyt przyjemne, ale jakość wykonywanej pracy podnosi.

• Gołym okiem widać, że konkurencji jest za dużo. Konkurencja to rzecz fajna, ponieważ pobudza twórców oprogramowania szybciej ulepszać swój produkt. Jednak w momencie, kiedy konkurencji jest AŻ TYLE, to pieniążki od konsumentów rozpływają się do zbyt dużej liczby projektantów i programistów. W taki sposób każdy z konkurencji ma w kieszeniach mnie na dalszy rozwój. Wolałby, aby było 3–4 mocnych graczy, niżeli 20 słabych. Na szczęście najbliższy czas pokaże, kto wyląduje na marginesie.
• Tym samym okiem widać, że większość tych produkót pojawiła się w momencie, gdy odpowiedni programiści/pomysłodawcy zobaczyli potencjalną niszę dla swoich, dotychczas zakonserwowanych produktów, brudno-gotowca na Wielkiego Edytora. Intencja, widocznie, była taka — jak nie wychodzi normalny edytor, to zróbmy biedactwo dostępne via web i nazwijmy go środkiem do prototypowania. Przecież aby zaprojektować prototyp za wiele nie trzeba? Co na wejściu, to na wyjściu…
• Zasadę konwersacji z środowiskiem nikt nie zmieniał.  Brzydki instrument niechcący produkuje brzydkie rezultaty. W Visio jest trudniej (możliwe, ale ciężko) uzyskać dobry prototyp, niż w InDesign. Nie tyle przez różnice w funkcjonalności, a przez fakt, że InDesign został zaprojektowany przez designerów dla designerów, a ten sam MS Visio — przez marketoidów dla marketodiów.
  Z kolei dla mnie Visio jest wciąż arcydziełem w porównaniu z Axure. Brzydki Axure z kolei nie jest w zupełności pozbawiony przyjemności bycia lepszym… od Balsamiq Mockups.
  Zgadzam się, że prototyp nie musi wyglądać jak gotowy interfejs — ale nie aż tak przecież!
• Większość (nie wszystkie!) z powyższych narzędzi nie rozwiązują żadnego rzeczywistego problemu. Wykonać prototyp jest łatwo, nie potrzebne jest do tego specjalne narzędzie, może być twórcze podejście polegające na użyciu PowerPointa czy InDesign, chociaż nie jest to ich przeznaczenie. O wiele trudniej jest prototypować lepiej, lub bardziej niż tak. Na przykład Axure, na podstawie prorotypu aytoamtycznie generuje trochę biedny, ale jednak, dokument na papierze, pod którym można się podpisać (InDesign czy Visio wcale nie robi tego gorzej…). Protoshare idzie dalej, stawiając akcent nie na prototypowanie, lecz na omawianie nowych wersji i formalizację procesu zatwierdzania. Większość z kolei nowych narzędzi niczego podobnego nie potrafi, na dodatek, będąc aplikacjami webowymi, pracują wolno. Przestrzeń, jak się wydaje, do popisu jest dosyć szeroka — można  automatycznie analizować interfejs na wystąpienie błędów, budować listy wyjątków, szykować specjalny prototyp dla scenariuszy testowych itp.

A póki co używamy tego co jest, i szczęśliwie projektujemy oczekując na tego świętego Graala w projektowaniu.

A konkretnie chodzi mi o 8 rzeczy. Zapraszam poniżej.

1. Prosta i zrozumiała mowa

Jeśli potrafisz przekazać innej osobie swoją myśl i pomysł, to już połowa sukcesu. Aby dobrze sprzedawać, zupełnie nie obowiązkowo być oratorem — wystarczy mówić zrozumiale, wyraźnie i tak, aby mógł zrozumieć to każdy, kto rozmawia z Tobą. Jest na to prosty test — spróbuj wytłumaczyć 6-cioletniemu dziecku co przemawia za zakup usługi u Ciebie. Wysoce prawdopodobne jest, że musisz wtedy mówić prostszym językiem. Jak tu nie kombinuj, sprzedaż związana jest z umiejętnością przekazywania informacji, dlatego ma sens robić to jak najprościej, lecz nie prościej niż proste.

2. Zdolność do słuchania (!)

Oprócz dobrych nawyków mówienia, normalny sprzedawcy powinien wiedzieć kiedy ma zamilknąć i zacząć słuchać potencjalnego Klienta. Wiecie, że czasem jest dobrze założyć, że możemy nie wiedzieć czego tak naprawdę potrzebuje Klient? Aby to wyjaśnić, muszą zostać spełnione dwa warunku. Pierwszy — Klient powinien mówić. Drugi — trzeba umieć słuchać i usłyszeć, rozumiejąc sens wypowiadanych przez Klienta słów. Słucha się problemów KLIENTA, interesu KLIENTA, kryteriów wybory KLIENTA. Gdy mówi Klient, należy postarać się być miłym starając się rozumieć. Pamiętajcie — każde zdanie ma więcej niż jeden sens. Jeśli nie można go znaleźć — trzeba uściślić, przepytać, poprosić o wyjaśnienie gdyż, czasem Klient sam nie wie czego chcę.

3. Umiejętność pytać

Dobry sprzedawca to ciekawski sprzedawca! Zawsze może zadać potencjalnemu Klientowi dobre pytanie, które przybliży sprzedaż o kolejny krok. Pytania są różne. Polecam zapoznać się z książką guru Neila Rackhama pt. Spin Selling, gdzie można dowiedzieć się ciekawych rzeczy. Mianowicie pytania bywają różne — Sytuacyjne, Problemowe, Implikacyjne oraz Nakierowujące. Oczywiście, to tylko abstrakcyjny model, aczkolwiek w zupełności wyczerpujący temat.  Dopóki nie zaczniesz sprzedawać dużo i dobrze, radzę trzymać się tego modelu.

4. Zdolność rozwiązywania problemów… Klienta

Załatwiać sprawy. To kolejny wrodzony nawyk sprzedawcy. Nie mówię, że należy rozwiązywać problemy samemu, ale trzeba wiedzieć, że da się je rozwiązać w odpowiednim czasie, wybranymi zasobami, za określoną cenę. Te konkrety uwiarygodnią rozmowę z Tobą w oczach Klienta. Na początku trzeba oczywiście zidentyfikować i zlokalizować problem u Klienta zadając odpowiednie pytani (o czym było wyżej).

Czasami, jak się nie staramy, ale nie mamy odpowiedniej usługi w ofercie. Nie trzeba wtedy sprzedawać na siłę — wystarczy polecić firmę partnerską, która ma to, czego Klient potrzebuje.

5. Zdolność analizy i myślenia

Oczywiście ważny nawyk, który można spotkać u niektórych osobników typu Homo Sapiens. Jest to zdolność do analizy i syntezy, która pomaga rozpisać problem Klienta na malutkie kawałeczki i składać je tak, aby otrzymać potrzebne rozwiązanie. Jest to niezmiernie pożyteczne, szczególnie jeśli sprzedajemy trudne usługi czy produkt (np. intranet). Znaleźć przyczyny, oddzielić je od NIEprzyczyn, przeanalizować, narysować obraz choroby, zdiagnozować i poddać leczeniu. Krótko mowiąc — rozwijaj mózg!

6. Dobra samoorganizacja

Jest po prostu świetnie, jeśli potrafimy samomotywować siebie do pracy. Pomaga to uniknąć błędów czy nagannych ze strony szefostwa. Zaczynać pracę — to połowa, nawet nie połowa, tylko całe 50%. Pozostała część, to zdolność doprowadzenia spraw do końca, do finalnego zwycięskiego momentu uwieńczonego sprzedażą czy podpisaną umową. Sprzedawcy nie są generatorami pomysłów, tylko mieszaniną człowieka kontaktu, czynu i oceniającego (wg podziału na role grupowe dr Belbina). Po to, by doprowadzić sprzedaż do opłaconej faktury i wdrożonej usługi, często trzeba uczynić cuda samozorganizowania. Jeśli macie to coś we krwi, to gwarantuje sukces!

7. Dobre maniery i wychowanie

Porządni sprzedawcy są wychowani a dobre maniery są sposobem okazywania szacunku do innych. Ludzie uwielbiają, gdy ich się szanuje, tym samym zaczynają okazywać szacunek do nas. Klienci nie są wyjątkiem i działają wg tych samych zasad. Dobre maniery jest tym, co z samego dzieciństwa powinno być zaszczepiane i jeśli tego nie rozumiemy — niektóre drzwi mogą na zawsze pozostać zamknięte.

8. Dojrzałość osobowości

Uczciwość i dojrzałość osobowości pozwala na sprzedaż. Dobry sprzedawca będzie postępować zgodnie ze swoimi regułami uzgodnionymi ze swoim sumieniem. Sprzedawca bez zasad nie będzie uczciwy ani wobec siebie, ani z Klientami. Uwierzcie, że kłamstwo nie jest najlepszym sposobem na sprzedaż. Szczerzę mówiąc nie jestem pewien jak się to wychowuje w sobie. Myślę, że japońska i chińska filozofia może okazać się bardzo pomocna.

Podsumowując, opisałem swoje propozycje zdolności “idealnego” sprzedawcy. Czy chcecie coś jeszcze dodać?

Tymczasem poczytałem u Roberta o dwóch niezbędnych pozycjach w projektowaniu interfejsów na potrzeby WWW,  przejrzałem wpis#2 o megapanelu u Pawła Opydo, dowiedziałem się o nowej Operze Mini u Tomka Topy i  zastanowiłem się o przyszłości blogów w rozważaniach Pawła “Webfana”.