Giles Colborne umieścił niedawno prezentację opisującą proces pracy nad designem wywołującym u użytkowników uczucie zachwytu. Rzecz tu wcale nie o modnych trendach w projektowaniu czy grafice, lecz o nagradzaniu oczekiwania i pomaganiu użytkownikom. Całkiem lekka i przyjemna prezentacja.

• Jeżeli użytkownik w ciągu 5 sekund nie zrozumie, po co jest ten sajt  - ON ODEJDZIE!
• Trzy przyciski na jednym ekranie?? Czyż Ty oszałał? Przecież UŻYTKOWNIK NIE POŁAPIE SIĘ!
• Kolor tła jest za wyraźny, NIKT nie będzie mógł długo patrzeć na stronę.
• UŻYTKOWNIK ODEJDZIE! Bounce rate, exit, to k-a-t-a-s-t-r-o-f-a!

Te i podobne stwierdzeniom mają wspólny mianownik, a nawet dwa.

1. Użytkownik (odwiedzający stronę) najczęściej jest pozbawiony motywacji pozostać i zrobić coś pożytecznego dla siebie.
2. Wszyscy użytkownicy są jednakowi, stanowią jedną całość (a nawet twór).

Gdyby wcześniej napisane 3 stwierdzenia nie bazowały na powyższych mianownikach, dopuszczane byłyby wyjątki. A tak — takie klauzule są BŁĘDNE! O ile co do pierwszej jeszcze można znaleźć pewne grono użytkowników (np. użytkujących sajty typu Circle jerk TGP ), to co do drugiego powiem krótko — absurd. Tym nie mniej, zachorować na przedstawienie o rzeczywistości w barwach ADU jest bardzo łatwo, zaś odrzucić powyższe lematy zupełnie odwrotnie. Można znaleźć wiele wpisów blogowych NIEspecjalistów branży projektowej, o tym, że np. nowy interfejs Allegro czy Grono jest koszmarny, straszny i w ogóle, gdzie większość uzasadnień bazuje na twierdzeniu ADU. Skutkiem takich stwierdzeń jest najczęściej masowa frustracja, demonstracja sieciowa i najważniejsze — brak uzasadnienia problemów interfejsu. I winna temu jest właśnie znowuż teoria ADU — cała intelektualna praca poszła się j…, kulturalnie mówiąc, na marne.

Osobiście też “zgrzeszyłem”, bez tego się nie obyło oczywiście. Ale walczyć z ADU trzeba, i od razu na dwóch frontach. Ważne jest aby w publicystycznym tłumie nie zapominać o tym, że każdy użytkownik jest inny, mogą być podobne, mogą być grupowani wg pewnych cech demograficznych, kolaboracyjnych etc., ale zawsze inni. Sformułowanie o 5 sekundach można ubrać zupełnie inaczej, i będzie to uzasadnione, np. “Jeżeli niektórzy z odwiedzających naszą stronę w ciągu 5 sekund nie zrozumie, po co jest ta strona, to on ją zamknie”, z kolei kwestia tego czy ci niektórzy są grupą docelową i czy należy o nich walczyć to już inna bajka.  Każdy raz przed zmianą interfejsu celem dogodzenia słabo zmotywowanym użytkownikom należy zastanowić, czy nie lepiej i czy można spróbować jakoś im tą motywację zwiększyć, nie sprowadzając produkt do poziomu złożoności cegły. Cegły też są potrzebne w życiu, lecz świat nie składa się tylko z nich…

W międzyczasie anglojęzyczne pozycję umieściłem na Shelfari — dosyć fajna i miła dla oka sekretarka dla książek Robi porządek i pozwala nie zapomnieć tytułów, które się przeczytało. A na marginesie jeszcze odnośnie shelfaro — dobry zabieg optymalizacji konwersji wejść na użytkownika zarejestrowanego — od pierwszego momentu shelfari pozwala dodawać książki do półki, aż dojdziemy do 4-go kroku “Save”, gdzie dyskretnie prosi nas o rejestrację. Na początku nawet nie zorientowałem się, że to jest rejestracja, myślałem — imię, e-mail, nic nadzwyczajnego, ale pole “password” zmusiło do myślenia

Póki co — półka moja wygląda tak:

1. Web 2.0 Przewodnik po strategiach, autor: Amy Shuen, O’REILLY w tłumaczeniu Helion, 2009. Wstępnie napisana prosty i zrozumiałem językiem, początek przeczytany z lekkością. Są tam może oczywistości, ale warto je uporządkować choćby dla samego siebie. [w trakcie] Przeczytana.
2. The essential guide to user interface design : an introduction to GUI design principles and techniques, autor: Wilbert O. Galitz, Wiley, 2007. Jest to klasyka literatury zarówno w dziedzinie nauki jak i praktyki. Kiedyś miałem już w rękach tą książkę, ale zainteresowała mnie reedycja.
3. Foundations of Fuzzy Control, autor: Jan Jantzen, Wiley, 2007. Bardzo dobra książka w opinii światowej. Logiką rozmytą interesuję się ze względu na badania i ocenę jakości interfejsów w nauce.
4. Serwisy społecznościowe. Projektowanie, autor: Joshua Porter, New Riders Press w tłumaczeniu Helion, 2009. Znajomi z branży chwalą sobie pozycję, sam temat jest również ciekawy. Wydaje mi się, że z każdym rokiem użytkownicy uczą się coraz bardziej internetu i proces projektowania również ewoluuję i powinien korzystać z aktualizowanej dynamicznie wiedzy o użytkownikach. Przeczytałem — wkrótce recenzja!

Wszystkie są do pobrania w PDF. Listę uporządkowałem od najnowszych do najstarszych.

Doskonałość osiąga się nie wtedy, kiedy nie można już nic dodać, ale kiedy nie można nic ująć.

Tutaj skończę, by w następnych postach opowiedzieć:

• Czym jest Web typografi(k)a i dlaczego jest ważna?
• Jak należy poprawnie stosować białą przestrzeń czyli tzw. “białe plamy” na stronie
• Trochę o wireframe’ach
• Sztuka tworzenia wygodnych dla użytkownika formularzy