WebQuatro

Zjawisko poszuki­wa­nia pra­cown­ików zdal­nych za niewielkie pieniądze lub zupełnie na warunk­ach “przy­ja­ciel­s­kich” czy “wolon­tariatu” jest dosyć powszechne. Sięgamy po nie w momen­cie tworzenia kole­jnego startup’u, nie mając poję­cia w tech­nologii i pro­gramowa­niu czy też wykonu­jąc zlece­nie za pieniądze, przyj­mu­jąc rolę pośred­nika. Crowd­sourc­ing (ang. crowd — tłum, gro­mada ludzi; sourc­ing — pozyski­wanie zasobów) jest właśnie takim zjawiskiem, gdy zami­ast zas­tosować out­sourc­ing (zle­cić zada­nia pro­fesjon­al­is­tom poza siedz­ibą firmy), pra­co­dawca wer­buje do pro­jek­tów tanich lub nieopła­canych pseudo pro­fesjon­al­istów. Oczy­wiś­cie, z tego grona mają prawo wyłonić się dobrzy spec­jal­iści, tak jak to się dzieję z Wikipedią (de facto, wikipedia.org również może zostać określona pro­jek­tem crowdsource’owym). Należy pamię­tać, że te zjawisko jest jed­nym z głównych nurtów idei web 2.0, ma świet­nie zas­tosowanie w ser­wisach typu iThink.pl i dzi­en­nikarstwo oby­wa­telstwo jest niczym innym jak przy­pad­kiem crowdsourcingu.

W jakim kierunku to dąży? Przy­wołu­jąc ideę seman­tic web oraz pro­jekty takie jak mahalo.com (wyszuki­warka zasi­lana ludźmi) czy też reCAPTCHA (popraw­ie­nie jakości rozpoz­nawa­nia słów skanowanych mate­ri­ałów) crowd­sourc­ing ma sens.

Ist­nieją już mod­ele biz­ne­sowe, cho­ci­ażby Fellowforce.com (tu więcej), Ama­zon Mechan­i­cal Turk czy też Google Image Labeler (społeczne etyki­etowanie obrazów). Podob­nym pro­jek­tem do Google IL jest inte­growalny z Flickr’em Tag­Cow.
Np. Mechan­i­cal Turk na dziś liczy ponad 100 tysięcy członków, którzy wykonują zada­nia w cenie od kilku cen­tów do kilku­nastu dolarów. W innych ser­wisach za udział w zabawie można otrzy­mać koszulkę czy inny gadżet.
O Tag­Cow z kolei 2 tygod­nie temu pisał techcrunch.com. Zgod­nie z kon­ceptem ser­wisu w jedną godz­inę można zaro­bić 1.20$ nada­jąc znaczniki zdję­ciom.
Bądźmy świadomi, że ser­wisy kolab­o­raty­wne także często kryją w sobie ele­menty crowdsourcingu.